തനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ
ഓർമകൾ തപ്പിയെടുത്ത് കൊണ്ടു വരാറുണ്ട്
നീയെന്ന നോവിനെ..
മുറിവിലേക്കാഴ്ത്തുന്ന കത്തി പോലെ..
മറവിയുടെ ചിതൽപ്പുറ്റുകൾക്കു പോലും കണ്ടെത്താനാവാത്ത ഏതറയിലാണാവോ
ഓർമകൾ നീയെന്ന നോവിനെ മറച്ചു വെയ്ക്കുന്നത്...
അറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ
നീയെന്ന വഞ്ചനയെ ഈശ്വരൻ
എന്നിൽ നിന്നകറ്റിയതു പോലെ
ആ നോവിന്റെ അവസാന തുള്ളിയെയും
എന്നിൽ നിന്നു തുടച്ചു കളയുമായിരുന്നു ഞാൻ..
കാലമെന്റെ മുറിവുകളെ ഉണക്കുമായിരിക്കാം..
പക്ഷേ
നീ തന്ന മുറിവിന്റെ
നോവു പാടെങ്ങനെ മായ്ക്കും ഞാൻ..

"നെറ്റിയിൽ നീ ചാർത്തിയ  സന്ധ്യാ സൂര്യനിന്ന്
രാമഞ്ഞിലെ പ്രണയത്തിന്റെ തീച്ചൂട്..."

വിരസതയേറിയ എന്‍റെ വൈകുന്നേരങ്ങള്‍ക്കിന്ന് 
വഴിത്താരയില്‍ വീണുറങ്ങുന്ന 
ഗുല്‍മോഹറിന്‍റെ ചുവപ്പ് നിറമാണ്....
ഹൃദയ രക്തം വാര്‍ന്ന്
അകാല മൃത്യു വരിച്ച എന്‍റെ പ്രണയത്തിന്‍റെ നിറം....!!