തനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ
ഓർമകൾ തപ്പിയെടുത്ത് കൊണ്ടു വരാറുണ്ട്
നീയെന്ന നോവിനെ..
മുറിവിലേക്കാഴ്ത്തുന്ന കത്തി പോലെ..
മറവിയുടെ ചിതൽപ്പുറ്റുകൾക്കു പോലും കണ്ടെത്താനാവാത്ത ഏതറയിലാണാവോ
ഓർമകൾ നീയെന്ന നോവിനെ മറച്ചു വെയ്ക്കുന്നത്...
അറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ
നീയെന്ന വഞ്ചനയെ ഈശ്വരൻ
എന്നിൽ നിന്നകറ്റിയതു പോലെ
ആ നോവിന്റെ അവസാന തുള്ളിയെയും
എന്നിൽ നിന്നു തുടച്ചു കളയുമായിരുന്നു ഞാൻ..
കാലമെന്റെ മുറിവുകളെ ഉണക്കുമായിരിക്കാം..
പക്ഷേ
നീ തന്ന മുറിവിന്റെ
നോവു പാടെങ്ങനെ മായ്ക്കും ഞാൻ..