മരണമെത്തുന്ന നേരത്തു നീയെന്റെ

അരികിൽ ഇത്തിരി നേരമിരിക്കണേ

കനലുകൾ കോരി മരവിച്ച വിരലുകൾ

ഒടുവിൽ നിന്നെത്തലോടി ശമിക്കുവാൻ

ഒടുവിലായകത്തേക്കെടുക്കും ശ്വാസ

കണികയിൽ നിന്റെ ഗന്ധമുണ്ടാകുവാൻ

മരണമെത്തുന്ന നേരത്തു നീയെന്റെ

അരികിൽ ഇത്തിരി നേരമിരിക്കണേ

ഇനി തുറക്കേണ്ടതില്ലാത്ത കൺകളിൽ

പ്രിയതേ നിൻമുഖം മുങ്ങിക്കിടക്കുവാൻ

ഒരു സ്വരംപോലുമിനിയെടുക്കാത്തൊരീ

ചെവികൾ നിൻ സ്വരമുദ്രയാൽ മൂടുവാൻ

അറിവുമോർമയും കത്തും ശിരസ്സിൽ നിൻ

ഹരിത സ്വച്ഛസ്മരണകൾ പെയ്യുവാൻ

മരണമെത്തുന്ന നേരത്തു നീയെന്റെ

അരികിൽ ഇത്തിരി നേരമിരിക്കണേ

അധരമാം ചുംബനത്തിന്റെ മുറിവു നിൻ

മധുരനാമജപത്തിനാൽ കൂടുവാൻ

പ്രണയമേ നിന്നിലേക്കു നടന്നൊരെൻ

വഴികൾ ഓർത്തെന്റെ പാദം തണുക്കുവാൻ

പ്രണയമേ നിന്നിലേക്കു നടന്നൊരെൻ

വഴികൾ ഓർത്തെന്റെ പാദം തണുക്കുവാൻ

അതുമതീ ഉടൽ മൂടിയ മണ്ണിൽ നി-

ന്നിവനു പുൽക്കൊടിയായുർത്തേൽക്കുവാൻ

മരണമെത്തുന്ന നേരത്തു നീയെന്റെ

അരികിൽ ഇത്തിരി നേരമിരിക്കണേ

മരണമെത്തുന്ന നേരത്തു നീയെന്റെ

അരികിൽ ഇത്തിരി നേരമിരിക്കണേ

ഉം....ഉം....

തനിച്ചാകുന്ന സന്ധ്യകളിലെല്ലാം

മരണം എന്റെ ഏറ്റമടുത്ത സുഹൃത്താണെന്ന്

ഞാൻ സ്വയം ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുമായിരുന്നു..

പിന്നീട് ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടക്കു പോലും

എനിക്കുമാത്രമായി തനിച്ചു കിട്ടുന്ന നിമിഷങ്ങളുടെ

ചെറിയ നിശ്വാസത്തിന്റെ ഇടവേളകളിലും

ഞാനത് ആവർത്തിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു..

എന്നിട്ടും മതിയാകാതെ

മറ്റു ജോലികളിൽ മുഴുകുമ്പോൾ പോലും

ഒരു ജപം പോലെ ഞാനെന്റെ മനസിനെ

അതു തന്നെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു..

തികച്ചും ആത്മാർത്ഥതയോടെ തന്നെയാണ്

ഞാനത് ചെയ്തിരുന്നത്..

ഉദാസീനതയുടെ ചെറിയ നിഴൽ പോലും

ആ സത്യത്തിനു മേൽ വീഴാൻ ഞാനനുവദിച്ചിരുന്നില്ല..

കാരണം 

പറിച്ചെറിയപ്പെട്ടവളുടെ നൊമ്പരത്തിലോ

ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവളുടെ വേദനയാലോ ഒന്നുമായിരുന്നില്ല

ഞാനങ്ങനെ ഏറ്റു പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നത്..

അതു കൊണ്ട് തന്നെ

എനിക്കെന്നോട് കള്ളം പറയേണ്ട കാര്യവുമില്ലായിരുന്നു..

മാത്രമല്ല

മരണം എന്റെ സുഹൃത്താണെന്ന് എന്നെത്തന്നെ

ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ട കടമ

ഞാൻ സ്വയം എന്നിൽ വലിച്ചു കയറ്റിയ ഒന്നായിരുന്നില്ല..

എന്നിട്ടും

എനിക്കത് ചെയ്യാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല..

എന്റെ ചില സുഹൃത്തുക്കൾ

വരണ്ടു വിളറിയ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ

എന്നെ സന്ദർശിച്ചിരുന്നു..

എനിക്കേറെ പ്രിയപ്പെട്ട

ചുവന്ന പനിനീർപ്പൂക്കൾക്ക് പകരം

വെളുത്ത നിറമുള്ളതും 
എന്നാൽ പെട്ടെന്ന് ആകർഷിക്കുന്നതുമായ

ഒരു പിടി ഓർക്കിഡ് പൂവുകളാണ്

അവരെനിക്ക് സമ്മാനിക്കാറുള്ളത്..

മരണത്തിന്ന്

ഓർക്കിഡുകളുടെ നൈർമല്യമാണെന്ന്

ഞാൻ മനസിലാക്കുന്നത് അങ്ങനെയായിരുന്നു..

വെളുപ്പു നിറം എനിക്കിഷ്ടമല്ലാതിരുന്നിട്ടും

ആ ഓർക്കിഡ് പൂവുകളെ അവർ പോയ ശേഷവും

ഞാനെന്നിലേക്ക് ചേർത്തു പിടിക്കാൻ

ശ്രദ്ധിക്കുമായിരുന്നു..

കാരണം അത്

എന്റെ ഏറ്റമടുത്ത സുഹൃത്തിനു പ്രിയങ്കരമായതിനാൽ

ഞാനും അതിനെ സ്നേഹിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന്

ഞാൻ മനസിലാക്കിയിരുന്നു..

ഒടുവിൽ ഞാൻ ആ ഓർക്കിഡ് പൂവുകളോടൊപ്പം

അവനെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും

അവൻ മാത്രമാണെന്റെ സുഹൃത്തെന്ന്

മനസിലാക്കുകയും ചെയ്തു..

എന്നാൽ എന്നെ സ്നേഹിക്കുക മാത്രം ചെയ്ത

ആ സൗഹൃദത്തിനു വേണ്ടി

എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണമെന്ന് കരുതുകയും ..

അപ്രകാരം അവൻ എന്നെ പുണരാനായും മുന്നേ 

ഞാനവന്റെ മാറിലേക്ക് തലചായ്ക്കുകയും ചെയ്തു..

മാസങ്ങളോളം എന്റെ ഹൃദയത്തിലൊന്നുമ്മ വെക്കാൻ

എന്റെ പിന്നാലെ നോവായ് കൂടെ നടന്ന, 

അവനെ അംഗീകരിക്കാനായി  എനിക്ക്

ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്ത പകലുകളും രാത്രികളും സമ്മാനിച്ച

മാസങ്ങളോളം എന്നെ കാത്തിരുന്ന അവന്

ഞാൻ മറ്റെന്ത് പകരം നല്കാനാണ്..
..

ഞാനൊരു ഭീരുവാണെന്നും

ഒരിത്തിരി വേദന കൂടി സഹിക്കാനുള്ള

ധൈര്യമില്ലാത്തവളാണെന്നും

റേഡിയേഷനും കീമോയും കൂടി

എന്നേ കവർന്നെടുത്തു കഴിഞ്ഞ

എന്നിലെ എന്നെ കുറിച്ചുള്ള ആത്മവിശ്വാസമില്ലായ്മ

എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചതിനാലാണെന്നും പറഞ്ഞ് 
നിങ്ങളെന്റെ ഇല്ലായ്മയിൽ 
ദു:ഖം വരുത്തി തീർത്തേക്കാം..

എന്നാൽ

മാസങ്ങളോളം എന്റെ പിന്നാലെ നടന്നിട്ടാണ്

ഞാനവനെ സ്വീകരിച്ചതെന്ന്

നിങ്ങളൊരിക്കലും മനസിലാക്കുകയില്ല..

ഒടുവിൽ 
നിങ്ങളെനിക്കായി സമ്മാനിക്കാറുണ്ടായിരുന്ന

വെളുത്ത ഓർക്കിഡ് പൂവുകളെ

എന്റെ ഹൃദയത്തിനു മുന്നിൽ വെച്ച് നിങ്ങൾ മടങ്ങിപ്പോവും..

ആളും ആരവവും ഒടുങ്ങിയ ശേഷം

ഞാനെന്റെ സുഹൃത്തിനൊപ്പം

എനിക്കു നഷ്ടപ്പെട്ട രാത്രികളെയെല്ലാം ഉറങ്ങിത്തീർക്കും..

നിങ്ങളെന്നെ മറക്കുന്നതു പോലെ

ഒടുക്കം ഞാനുമെന്നെ മറക്കും..

വെളുത്ത നിറമുള്ള ഓർക്കിഡ് പൂവുകളെയോ

ചുവന്ന നിറമുള്ള വൈകുന്നേരങ്ങളെയോ

ഞാനെഴുതിത്തീർക്കാതെ വിട്ട കവിതകളെയോ

പിന്നീട് ഞാൻ ഓർക്കുകയില്ല.. ആരും എന്നെ ഓർമിപ്പിക്കുകയുമില്ല..!!

നിറഞ്ഞ മിഴി പറഞ്ഞു

ഇനി കരയരുതെന്ന്;

നോവുന്ന മനസ് മന്ത്രിച്ചു

ഇനിയും വേദനിക്കല്ലേ എന്ന്;

നടന്നു പൂർത്തീകരിച്ച പാത പറഞ്ഞു

ഇനി പിൻ തിരിഞ്ഞ് നടക്കരുതെന്ന്;

ഇലത്തുമ്പിലെ മഴത്തുള്ളി മന്ത്രിച്ചു

അവളെപ്പോലെ പാതിയിൽ പൊഴിയരുതെന്ന്

എന്നിട്ടും

കാലം വീണ്ടും എന്നെ കരയിച്ചു

മനസു വീണ്ടും നോവറിഞ്ഞു

പിന്നെ പിന്നെ ഞാനറിഞ്ഞു

പുഞ്ചിരിയെന്നത് വലിയൊരു കള്ളം മാത്രമെന്ന്..

പാതിയിൽ കൊഴിഞ്ഞകലുന്ന

മഴത്തുള്ളി ഭാഗ്യവതിയാണെന്ന്..

പിന്നെ ഞാനും പൊഴിഞ്ഞു..

അവളെപ്പോലെ.., നിശബ്ദമായ്..

ഒരില കൊഴിയുന്നതിനേക്കാൾ

മൃദുവായി ഞാനെന്റെ ജീവനെ ഇറ്റിച്ചു കളഞ്ഞു..

കാലമെന്ന കള്ളത്തിലേക്ക്

മറ്റൊരു വലിയ കള്ളമായി ഞാനും..

ആരുമറിയാതെ ചെന്നൊളിച്ചു..

ഭൂതകാലത്തിലെ വേദനിപ്പിച്ച അനുഭവങ്ങൾ ഒരിക്കൽ കൂടി നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്കു കടന്നു വരാനായി നാം നടക്കുന്ന വഴിത്താരകളിൽ പതിയിരിക്കുന്നുവെന്ന സത്യം എത്ര ഭയപ്പെടുത്തുന്നതാണ്.. അവയിൽ നിന്നു നാമെത്ര അകന്നു പോയാലും കരുതലോടെ ജീവിതത്തെ മാറ്റി നിർത്തിയാലും വീണ്ടും നമ്മെ നോവിലേക്കു തള്ളിയിടാൻ ഒരവസരം കൂടി കാത്ത് അവ നമ്മുടെ പിന്നാലെ തന്നെയുണ്ടെന്ന ഓർമ്മ പോലും നടുക്കമുണർത്തുന്നു. ഒരിക്കൽ പോലും മുള്ളുകൾ മാത്രം നിറഞ്ഞ ഭൂതകാലത്തിലേക്കു തിരിഞ്ഞു നോക്കരുത്..  അറിയാതെയെങ്കിലും നാമൊന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയെന്നാൽ നമ്മെ ഞെരുക്കിയമർത്തി ഇല്ലാതെയാക്കി കളയും തക്കവണ്ണം ആ മുറിവുകളെല്ലാം നമ്മുടെ പിന്നാലെ തന്നെയുണ്ട്. ഭൂതകാലം ഓർമിക്കപ്പെടാനുള്ളതല്ല മറന്നു കളയാൻ വേണ്ടിയുള്ളതാണെന്ന് നാമെപ്പോഴും ഓർമിക്കണം.. ചില നോവുകൾ വിഷമുള്ളു പോലെയാണ് ഒരിക്കൽ ദേഹത്തു കൊണ്ടാൽ പതിയെ പതിയെ അതിലെ വിഷം നമ്മെ കീഴ്പ്പെടുത്തി അവസാനം ആഗ്രഹിച്ചാൽ പോലും രക്ഷപ്പെടാൻ അനുവദിക്കാത്ത വിധം ഇല്ലാതാക്കിക്കളയും.. ചില വ്യക്തികളും അങ്ങനെയാണ്.. അവരോടൊപ്പമുള്ള സഹവാസം പോലും നമ്മെ മരണത്തിലേക്ക് തള്ളിയിടും.. ജീവിതത്തിനു പ്രത്യാശ നല്കുന്നവരോടൊപ്പം മാത്രമേ നാം നമ്മുടെ സമയം ചിലവഴിക്കാവൂ.. നോവുകളെ കുറിച്ച് മാത്രം ചിന്തിക്കുകയും മരണത്തെ കുറിച്ച് മാത്രം സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ നാമറിയാതെ തന്നെ നമ്മെ അതിലേക്ക് തള്ളിയിടും.. അവരിൽ നിന്നു രക്ഷപെട്ട് നാം മാറി നടന്നാലും നമ്മെ വീണ്ടും വലിച്ചടുപ്പിക്കാനുള്ള കെണികളുമായി അവർ നമ്മുടെ പിന്നാലെ ഉണ്ടാവും.. ജീവിതത്തിലേക്കു ജീവിക്കാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം നമുക്കുള്ളിൽ വിഷം നിറക്കുന്ന ഇത്തരം ഭൂതകാല ഓർമകളിലേക്കും വ്യക്തികളിലേക്കും ഒരിക്കൽ പോലും തിരിയാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്..

“അവരുടെ അധരങ്ങളിൽ നിന്നു തേൻ ഇറ്റുവീഴുകയും അവരുടെ വാക്കുകൾ എണ്ണയേക്കാൾ മൃദുവായതും ആയിരിക്കും എന്നാൽ പിന്നത്തേതിലോ അവർ കാഞ്ഞിരം പോലെ കയ്പ്പേറിയതും ഇരുവായ്ത്തലയുള്ള വാൾ പോലെ മൂർച്ചയേറിയതും ആയി ഭവിക്കും.. അത് നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ മുറിപ്പെടുത്തുകയും ചിന്തകളിൽ കയ്പ്പ് നിറക്കുകയും ചെയ്യും... ”

നിന്റെ മിഴിക്കോണിൽ നിന്നാണ്

ഞാനെന്റെ ഉള്ളിലേക്ക്

ഈ കടലാഴത്തെ കട്ടെടുത്തത്..

നീയറിയാതെ നിന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്കുള്ള

ദൂരമറിയാനായിരുന്നു അത്..

കാരണം

നിന്നിലേക്കുള്ള വഴിതിരഞ്ഞ്

ഞാൻ നിന്റെ മിഴികളിലേക്കിറങ്ങിയപ്പോഴെല്ലാം

മരണത്തിലേക്കു മുറുകുന്നൊരു കുരുക്കായി

ആഴത്തിലേക്കു വലിച്ചിട്ട് നിർദയം

അതെന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചതേയുള്ളു..

ഒടുവിൽ തല്ലിപ്പിടഞ്ഞ്

നിറം മങ്ങിയ സ്വപ്നം പോലെ

വിളറി ഞാൻ കിതച്ചു പുറത്തു ചാടുമ്പോൾ

അലകളേതുമില്ലാതെ

ശാന്തമായ കടൽ പോലെ നിന്റെ മിഴികൾ

വെറുതെ ചിരിക്കും...

അങ്ങനെയിരിക്കെ

നക്ഷത്രങ്ങൾ കൂട്ടില്ലാതിരുന്നൊരു ആകാശമാണെനിക്ക്

നിന്റെ മിഴികളിൽ നിന്നാ കടലാഴങ്ങൾ കട്ടെടുക്കാൻ

വഴി പറഞ്ഞു തന്നത്..

അതിലൂടെ

നിന്നിലേക്കു നീന്തിയടുക്കാൻ കൊതിച്ച

എനിക്കു മുന്നിൽ

നീ വീണ്ടുമൊരു കടലാവുന്നു..

ഒരു കൈയകലത്തിൽ ഞാനെത്തുമ്പോഴേക്കും

ആഴങ്ങളിലേക്കു മാത്രം വലുതാവുന്നൊരു കടൽ..

എനിക്കളന്നെടുക്കാനാവാത്ത കടൽദൂരം..

എത്ര തുഴഞ്ഞിട്ടും

എണ്ണിത്തീർക്കാനാവാത്ത തിരദൂരം..

എന്റെ ഉള്ളിലെ കടലാഴത്തെ

ഞാൻ നിനക്കു തിരിച്ചു നല്കുന്നു..

ഇനിയൊരു അലയുയരാത്ത വിധം

എന്നിലെ കടലിനെ ഞാൻ വറ്റിച്ചു കളയുന്നു..

നിന്നിലേക്കു തുഴയാനാവാത്ത വിധം

ഞാനെന്റെ ചിറകുകളെ അരിഞ്ഞു കളയുന്നു..

നീയൊരു കടലായി..

എനിക്കളന്നെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത തിരദൂരമായി

എന്നിലേക്കലിഞ്ഞില്ലാതെയായെന്ന് 
ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു..

ആഴങ്ങൾ മാത്രമുള്ളൊരു കടലായിരുന്നു നീയെനിക്ക്

അതുകൊണ്ടാണ് നിന്നിലേക്കു കുതിച്ചു ചാടാൻ

ഞാനൊരു മീനെന്ന വണ്ണം ചെറുതായത്..

എന്നലെനിക്ക് കൈയെത്തിപ്പിടിക്കാനാവും മുന്നേ

ജീവിതത്തിൽ നിന്നു മരണത്തിലേക്ക്

നീയൊഴുകിപ്പോവുകയാണുണ്ടായത്..

കൈക്കുമ്പിളിൽ കരുതിവെക്കാൻ പോലും

ഒരിറ്റു സ്നേഹതീർത്ഥം ബാക്കിവെയ്ക്കാതെ

മരണത്തിലേക്കു മരിച്ച നിന്നെയോർക്കവേ

ഉപ്പു നുരക്കുന്നയെന്റെ ഹൃദയത്തിൽ

ഇനിയാർക്കുമളന്നെടുക്കാനാവാത്ത വിധ-

മൊരു കടൽ വേരുകളാഴ്ത്തുന്നു...

അതിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക്

ഞാൻ എന്നെ തിരഞ്ഞിറങ്ങുന്നു..

തിരിച്ചു വരാമെന്നൊരുറപ്പും ജീവിതത്തിനു നല്കാതെ..

മരണത്തിലൂടെ നീ തോല്പിച്ച ഞാൻ

മരണത്തിലൂടെത്തന്നെ നിന്നിലേക്കു ജയിക്കുന്നു..!!

അവിചാരിതമായെന്റെ ജീവിതത്തിലേക്കു കടന്നു വന്ന് ഒന്നു മിന്നിത്തെളിഞ്ഞ ശേഷം കെട്ടു പോയൊരു നക്ഷത്രമാണ് നിന്റെ സൗഹൃദമെനിക്ക്..

          കവിതകളിലൂടെ മാത്രം സൗഹൃദം പങ്കുവെച്ച ആ നാളുകളിൽ, നിന്റെ വരികൾക്ക് ഞാൻ കുറിച്ച മറുപടി..

          എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ ഇനി തിരിച്ചു വന്നാൽ.. (അങ്ങനെയുണ്ടാവില്ലെന്നറിയാം എങ്കിലും..) നിനക്കു സമ്മാനിക്കാൻ നീ നല്കിയ നല്ല സൗഹൃദത്തിന്റെ ഓർമയ്ക്കായ് ഞാനീ വരികൾ കാത്തുവെയ്ക്കുന്നു...

"ഞാൻ ശ്രമിച്ചത്‌

നീലാകാശത്തിനു കീഴെ

 നീയെന്ന കടലാഴങ്ങൾ

നീന്തികടക്കുവാൻ ആയിരുന്നെന്ന്

തളർന്ന കൈകൾ

തുഴഞ്ഞ ദൂരം

ഒടുങ്ങിയ ആത്മവിശ്വാസം

ഇപ്പഴെന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു"

.

.

.

ഞാനെന്ന കടലോളം എത്തിയിട്ടും

എന്നിലേക്കെത്താനാവാതെ

നീ തോൽവി സമ്മതിച്ചുവെങ്കിൽ..,

അവിടെ നിന്റെ ഭയമാണു ഞാൻ കാണുന്നത്..

ആഴത്തെ ഭയപ്പെടുന്നൊരു

കുഞ്ഞിന്റെ മനസുണ്ട് നിന്നിൽ..

സ്വപ്നങ്ങളുടെ ആകാശങ്ങളെയും

ജീവിതത്തിന്റെ കടലാഴത്തെയും നീ ഭയപ്പെടുന്നു..

ഒരിക്കലൊരു മരുഭൂവിൽ തനിച്ചാക്കിപ്പോയ ജീവിതത്തോട്

ഭയമാണ് നിനക്ക്…

സ്വപ്നങ്ങളുടെ താഴ് വരയിലേക്കതിനെ

ഒരിക്കൽ കൂടി കൊണ്ടെത്തിക്കാൻ

നീ ശ്രമിക്കാത്തതും അതിനാൽ തന്നെ..

തുഴഞ്ഞ ദൂരവും തളർന്ന കൈകളും

വെറുമൊരു മറ മാത്രമാണ്..

നീ  നിന്റെ ഭയത്തെ ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കാൻ

നിരത്തുന്ന ന്യായീകരണങ്ങൾ...!!!