മറവി
********
മറക്കില്ലെന്ന് പറയാൻ
ഞാനും നീയും മറന്നതു മുതൽ
മറവികൾ മാത്രമുള്ളൊരു ലോകം 
നമുക്കായി പിറക്കുകയായിരുന്നു..

പിന്നെ പിന്നെ നമ്മളെല്ലാം മറക്കാൻ തുടങ്ങി..
വഴിയിൽ വെച്ച് കണ്ടപ്പോൾ ചിരിക്കാൻ
നീ മറന്നതു പോലെ
തനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ നിന്നെ ഓർക്കാൻ
ഞാനും മറന്നു..

കണ്ണു നിറഞ്ഞപ്പോൾ സ്വാന്തനിപ്പിക്കാൻ
നീ മറന്നതു പോലെ
എന്റെ സന്തോഷങ്ങളിലേക്ക്
നിന്നെയും ഉൾപ്പെടുത്താൻ
ഞാനും മറന്നു..

നമ്മുടെ വാചാലതകളിലേക്ക്
മൗനം ക്ഷണിക്കപ്പെടാതെ
കടന്നു വന്നപ്പോൾ
അതിനെ മടക്കിയയക്കാൻ
നീ മറന്നതു പോലെ
എന്റെ ഏകാന്തമായ
വൈകുന്നേരങ്ങളിലേക്ക്
ഒരു കപ്പ് ചായയുമായി
നിന്നെ ക്ഷണിക്കാൻ
ഞാനും മറന്നു..

സൗഹൃദ ദിനങ്ങളോടൊപ്പം
സുഹൃത്തുക്കളെ മറന്നു
പ്രണയത്തേയും പ്രണയിനിയേയും മറന്നു
കവിയെ മറന്നു.. കവിത പകർന്ന തൂലിക മറന്നു..

വായനയേയും വായനകൾക്കപ്പുറത്തെ
വാതായനങ്ങളേയും മറന്നു..
അയല്ക്കാർക്കിടയിൽ പോലും
മറവിയുടെ മതിൽക്കെട്ടുകളുയരാൻ തുടങ്ങി..

ഞാൻ എന്നിലേക്കും നീ നിന്നിലേക്കും
ചേക്കേറിയപ്പോൾ
പരസ്പരം കയറിവരാനായി
ഹൃദയ കവാടം തുറന്നിടാൻ നാം മറന്നു..

മറന്നു മറന്നൊടുവിൽ
ഞാനും നീയും
നമ്മളായതെങ്ങനെയെന്നു മറന്നു..
പരസ്പരം പിൻവിളിക്ക് കാതോർക്കാൻ
മറന്ന് നാം നടന്നകന്നു..

തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ നമുക്കിടയിൽ
ഓർമകൾക്കു പോലും താണ്ടാനാവാത്ത
മറവിദൂരം..

എല്ലാം മറന്നൊടുവിൽ
ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ടറ്റങ്ങളിൽ
തളർന്നിരിക്കുമ്പോൾ
നാം നമ്മളേയും മറന്നു തുടങ്ങുന്നു..