Thursday, 20 October 2016

ഞാൻ മാത്രമറിയുന്നുണ്ട്..
ഞാനറിയുന്നുണ്ട് നിനക്ക് നോവുന്നത്..
ഞാനതറിയാതിരിക്കാനായ് നീ
തല താഴ്ത്തിയപ്പോഴും..
ചുണ്ടിലൂടൊരു വിതുമ്പൽ
തൂകിവീഴാതിരിക്കാനായ് നീ വൃഥാ
പുഞ്ചിരിക്കുമ്പോഴും..
നിന്റെ ഹൃത്തിലൊരു നോവിരുന്ന് കുറുകിപ്പിടയുന്നത്
ഞാനറിയുന്നുണ്ട്..
ഞാനറിയുന്നുണ്ട് സഖേ നിനക്ക് നോവുന്നത്..
ഞാനെന്റെ വിരൽത്തുമ്പിനാൽ മാത്രം
നിന്നെയൊന്ന് ചുംബിച്ചൊ-
രായിരം സ്വാന്തനം പകരുമെന്നും
എന്റെ മിഴികളാൽ കരുതലിൻ കരം നീട്ടി
നിന്നെ എന്നിലേക്ക് ചേർത്തൊന്നു പുണരുമെന്നും
ഓർത്തു നീ പിടയുന്നത്.. ഞാനറിയുന്നുണ്ട് സഖേ..
ആരുമറിയാതെ നിനക്കൊരുപാട് നോവുന്നത്..
ഞാൻ മാത്രമറിയുന്നുണ്ട്..
നിനക്കാത്ത നേരത്ത് ഞാൻ
നിന്നിലേക്കെന്റെ  കരം നീട്ടും..
നിനക്കൊന്ന് ഞെട്ടിപ്പിടയാനാവും മുൻപേ
മുറുകെപ്പുണർന്ന് നെറ്റിയിൽ നനുവേ ചുംബിച്ചാ
നോവുകളെല്ലാം കവർന്നെടുക്കും
പിന്നെയൊരായിരം സ്വപ്നങ്ങളെ
നിറഞ്ഞ വസന്തങ്ങളെ
എന്റെ മിഴികളിൽ നിന്നു
നിന്റെ മിഴികളിലേക്ക് കൊരുത്തിടും ഞാൻ..
നോവുകളിനിമേൽ നിന്നിലേക്കെത്താ വിധം
ഞാനെന്റെ വർണങ്ങളെ നിന്നിലേക്കൊഴുക്കിടും
നിന്റെ കൈവിരൽത്തുമ്പൊരു നാളുമകലാതെ-
ന്നോടു ചേർത്തു വെച്ചിടും..
എന്തെന്നാൽ ഞാനറിയുന്നുണ്ട് സഖേ
നീ പോലുമറിയാതെ  നിനക്കൊരുപാട് നോവുന്നത്..

ഞാൻ മാത്രമറിയുന്നുണ്ട്..

No comments:

Post a Comment

വിരസവും വിജനവുമായൊരു യാത്രയ്ക്കിടയിൽ  ആളെത്തിന്നാൻ പട്ടണത്തിനടുത്തുള്ളയാ  നാൽക്കവല സ്റ്റോപ്പിൽ  ഞാൻ കയറിയ ബസ്  അൽപനേരം നിർത്തിയിടുകയുണ്ടായി...